ไม่ได้ตายห่าสะที่ไหน ที่หายไปก็เพราะอยากจะลดระดับความร้อนแรงของไดลงนิดหน่อย

หายไปเกือบสามอาทิตย์ คิดถึ๊งคิดถึงไดอะรี่ที่สุ๊ดดดด .. แรดมะๆ

พอดีฟ่า .. ไม่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จแหละ อย่าด่านู๋เลยนะครับ จะกลับมาแหลเหมือนเดิม

ช่วงนี้เหนื่อยแม่งทุกวัน ... กลับก็ดึก เสาร์อาทิตย์ก็เที่ยว ตังก็หมด

ประกันรถก็ถึงกำหนด พ่อก็ครบหนึ่งปีต้องทำบุญ

อิพี่ก็ยืมกะตัง ... กูจะปั้นเอาที่ไหนมาใช้หวัดไหววะเนี๊ยะ

พอๆ จบเรื่องส่วนตัว ... อย่าไปปวดกระบานกะมันมาก จะได้ไม่เครียด

หันกลับมาเรื่องหงิดๆ ... เล่าแล้วอยากจะด่าตัวเองนัก

ก็จะอะไรสะอีก ... เมื่อวันก่อน(ศุกร์)อิชั้นลืมเอาลูกกุญแจออกมาจากห้องอีกแล้ว

คราวนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว เพราะที่ล็อตแบบครอบอยู่ด้วย

ทำไงดีล่ะอิแฟรงค์ ... นึกสภาพของสาวน้อยนางนึง นังวิทย์ก็โทรมาว่าถึงแล้ว(อยู่เซนทรัล)

นังเต้ก็โทรมา อิครูจงก็โทรมาอีก(วันเดือนไม่เคยโทร) โอ้ย! "" กูไม่รับสายใครเลย

เหงื่อยแตกซิกๆ ... สองมืออันทรงพลังของอินู๋แฟรงค์ ฟัดกับแม่กุญแจอยู่พักใหญ่

สุดท้าย มันก็แพ้แฟรงค์ คริคริ .... อ่ะอ่ะ อย่าเข้าใจผิดนึกว่าอิช้าน สู้มันด้วยเปล่านะครับ

ผมมีเครื่องทุ่นแรง คือเจ้าเลื่อยเอนกประสงค์ อิแฟรงค์ประสงค์มันก็มานะ อิอิ

ด้วยความโง่ .... เหนื่อยเว้ย  จัดไป 

ชีวิตรักก็ราบรื่นดีครับ .... หรือจะเถียง!

-------------------------------------------------------------------------------

อยากถูกเธอเรียกว่าแฟน อยากควงแขนเธอเหมือนใคร

-------------------------------------------------------------------------------